تا چون خليل اللّه شوى در محفل خاص * بعد از طواف هفت شوط حكم يزدان سعى صفا و مروه مشتاقانه كردى * با هروله ذكر و دعا مستانه كردى وجدى زشوق روى صاحب خانه كردى * با دوست دست افشان به عالم پاى كوبان ركن مستجار رفتى به ركن مستجار و دامن يار * بگرفتى آنجا با فغان و نالهء زار از دل برون كردى دو عالم را به يك بار * تا دل شود عرش خداى فرد سبحان جان از صفا آيينهء جانان نمودى * دل از وفا خلوتگه سبحان نمودى بر نفس كافر عرضهء ايمان نمودى * دل ساختى آيينهء حق كعبه جان دخول به كعبه در كعبه بشكستى بت نفس و هوا را * بگزيدى از جان طاعت و عشق خدا را بگرفتى آنجا عزم تسليم و رضا را * تا يار بنوازد تو را در باغ رضوان از كعبهء جسم آمدى در كعبهء دل * چون عاشقان كردى به كوى دوست منزل آيينه دل گشت با رويش مقابل * تا سازدت حسن ازل چون ماه كنعان وداع بيت اللّه الحرام وقت وداع خانه صاحب خانه ديدى * وزديدهء جان طلعت جانانه ديدى در بحر عشق آن گوهر يك دانه ديدى * عهدش دگر مشكن به مشكين موىجانان مسجد خيف در مسجد خيف وصال يار رفتى * از خوف حق با ديدهء خونبار رفتى